1. با قیمتی که بنتون داره برای این که مقداری از لباساش در فصل فروش بره باید هر فصل حراج رو از 50% شروع کنه!
2.نه چون گرونه و نه چون این مرتیکه بنتون صهیونیسته و نه چون آدمای توی مغازه هاش ک.نی اند و نه خیلی چیزایه دیگه...من از لباس های تخمیه این بنتون بدم میاد.
این جا را خواندم. نامه ی دوم، فوق العاده است. باور نکردنی است.
من الان با تمام وجود دوست دارم دو نفر با هم دعوایشان بشود، نه این که دلگیر شوند از هم نه! اصلا فحش خوار و مادر به هم بدهند... حیف که نمی شود درگیری فیزیکی ایجاد شود و الا آن هم بد نبود.
مرد میانسال از "او" پرسید:(از خدا چی می خوای؟) صبر نکرد، گفت:(خدا!)، به خودم گفتم خوبه داره کم کم می رسه به آخر این راه...وقتشه که دیگه دور بزنه...مگه این که بخواد از خدا هم رد شه....
[جهان جای عجیبی ست
این جا هر کس شلیک می کند
خودش کشته می شود]
کلا گفتن جملات جالب، چیز جالبی است!!! ولی باید توجه کرد که معنی هم بده خوب! واصلا از لحاظ منطقی درست هم باشه...این جمله البته از لحاظ منطق ارسطویی درسته ولی خوب به انتفای مقدم !در عجیب بودن جهان که شکی نیست، ولی کی هر شلیک کننده ای خودش کشته شده؟ که از اون عجیب بودن رو نتیجه بگیریم.بعد هم از نوع جمله این بر می یاد که به واسطه ی شلیک خودش می میره که البته این هم درست نیست و دیگه این که کشته شدن به معنی مردن نیست، به معنی به قتل رسیدنه. پس هرکس(همه بدون اِکسِپشِن کِیس!) شلیک می کند، خودش به واسطه ی این عملش به قتل می رسد! این دیگر چه منطقی است؟ دیدید من چه منطقیم؟ حالا منطقیزاسیزه شده همین جمله رو داشته باشید که البته باید برای فهمش کمی به معاد اعتقاد داشته باشید، برای احتیاط و دعوا نشدن سر اِکسِپشِن کِیس ها:
جهان جای عجیبی ست
این جا هر کس کسی را {...}
روزی خودش {....}
*خوشا آنان که هارد یک ترا دارند که هی بدونِ کتِ گورایز بریزن توش و بعد یکهو وقتی دارن توش دنبال یک چیز دیگه می گردن یک چیز قدیمی و خاطره انگیز توش پیدا کنند...
*داشتیم می اندیشیدیم که اگر همین پست را با آروغ روشنفکرانه می نوشتیم:
نوستالژیمان زد بالا. رفتیم در دیتا بیسمان گشتیم، سونات موریش-کنیکف ( شنیده اید؟! که!!!اگر نشنیده اید هیچ از موسیقی بارتان نیست !) اجرای ارکستر برلینش را که البته می دانیدکه یک اجرای کم یاب است و دست هر کسی نیست و من هم آن را از داخل صد گیگ آهنگی که دوست خوب و موسیقی دانم {...}به من داد، پیدا کردم....خوب البته من این آهنگ را به کسی نمی دهم ولی اگر التماس کنید شاید اگر دختر باشید برایتان میل کنم...راستی می دانید که من به یاهو میل نمی زنم. آخه آدم باید خیلی روستایی باشه که از یاهو استفاده کنه ...........
.........
یه اتاق سه در دو روی پشت بام .... . داخل اتاق یک میز چهل در هفتاد است که روی آن یک کامپیوتر و یک پرینتر و البته سه لپ تاب که به زور روی میز جا داده شده است. ما پشت میز نشسته ایم، خسته از کار بی جیره و مواجب. لپ تاب را بر می داریم و می گذاریم روی پایمان و پایمان را به جایش می گذاریم روی میز. آه بلندی می کشیم و می گوییم:" من که دیگه نمی تونم کار کنم...می رم خونه...الان هفت تیر هم دعوا شروع می شه ..."
رابینسون کروزو از پشت لپ تابش سرش را بلند می کند و می گوید...احداقل "مدش" رو درست کن بعد برو...نکنه می خوای بری دعوا؟"
اینجاست که وجدانم درد می گیرد. می گویم :"من را می بینی که این قدر زر می زنم...تمام دو هفته گذشته را خانه خوابیدم...من را می بینی که این قدر تحلیل می کنم و ادعا دارم که تاریخ را آنقدر خوانده ام که پیش بینی می کنم و سرش می ایستم؟من را می بینی که همه را بی فرهنگ می دانم و خودم را پدر مدنیت...حتی الله اکبر هم نگفتم...مرا می بینی که خودم را روشنفکر می دانم و خاتمی را ترسو؟ تمام این مدت همه چیز را از اینترنت دنبال کردم و شب تحلیل کردم و برای این و اون داستان گفتم...حتی امید هم ندادم...هیچ کاری نکردم...نه دارم فرار می کنم...اینا الان شروع کنند یه ساعت دیگه به ونک هم می رسه...میرداماد هم که رو شاخشه...اگر بد شانس باشم به شریعتی هم می رسه..."
آن یکی از پشت میز بلند می شود و بلند و با خنده می گوید:"چی می گه؟" و "ی" ی "چی " را می کشد ...
رابینسون کروزو با استیل خاص خودش دستش را آرام داخل موهایش کشید و گفت: " چون کارت درسته ...چون زیاد می دونی حماقت نمی کنی...چون تاریخ رو خوب بلدی تکرارش نمی کنی..."
پرده دوم:
یک بار یکی از این جماعتی که مردم را می زنند برایم داشت درباره " ایمان به خدا"صحبت می کرد.وسطش برایم یک مثال زد,گفت یک بار جایی بودم مثل صحنه جنگ ((بخوانید کوی)) ما راه افتادیم به طرف جلو...یکهو دیدیم زمین داره تکون می خوره...دیدم گرد و خاک بلند شده و جمعیت عظیمی داره به طرف ما میاد...ترس برم داشت، پاهام سست شد...دو سه نفر از ما هفت هشت نفر به طرف عقب فرار کردند. بقیه هم نمی دانستیم باید چه کاری بکنیم...پیش خودم گفتم خدایا! تو کمک کن ...نه برای این که پیروز شویم...برای این که حداقل جلوی خودمون رو سفید شیم...این همه یک عمر روی خودمون کار کردیم و ادعا کردیم که نترسیم و بعد هر زیارت عاشورا از خدا طلب شهادت کردیم...حالا که وقت عمله اگه یک قدم به عقب برداریم یعنی یک عمر هیچ کاری نکردیم...
یک دقیقه بعد اونا به ما رسیدن...خودی بودن! سجده شکر کردم که خدایا! شکرت که اصلا بدنم از کار افتاده بود، اگر عقب رفته بودم باید چی کار می کردم؟
ببین این یعنی این قدر باید روی خودت کار کنی که ایمان داشته باشی...یعنی هرچی بکنی کم کردی....
نتیجه راوی:
جدا از این که چه کسی راست می گوید و این که اصلا دعوا سر چیست؟ اصلا باید قاطی این بازی ها شد یا نه ...یا اصلا می گذارند که قاطی دعوا نشوی؟...این دو تا داستان را گفتم تا دو تا قشر آدم ها یی که دور برتان می بینید را برایتان گفته باشم، تا ببینید که با کی سروکار دارید...
من یک مورد رو با اعتقاد راسخ بیان می کنم: برنده هر دعوا "ایمان" است. آن ها که با آدم های مذهبی سرو کار نداشته اند ((بنده با این جماعت زندگی کرده می کنم و حتی خودم هم در خیلی موارد شبیه آنها ام)) به این ایمان می گویند "لجبازی" . اگر روشنفکرید و ادعا می کنید که نمی خواهید که دعوا کنید و می خواهید با حرف زدن مشکل را حل کنید، سعی کنید طرف مقابل را درک کنید. اسمش را نگذارید" تحجر" و صورت مسئله را پاک کنید. همین فردی که در پرده دوم شرحش را گفتم به اندازه موهای بنده کتاب خوانده است، پس اگر آن طرف خطی است که شما این طرفش ایستاده اید، دلیل دارد، دلیلش برایش محترم است، باید برای شما هم محترم باشد. یادتان باشد همیشه ایمانی که در طرف مقابل می بینید از آسمان نیامده، دلیل دارد.
اتفاق خوب آن که آدم های این طوری را اگر قانع کنید آن وقت یک طرفدار دارید که می توانید روی او حساب کنید و نه طرفداری مثل پرده اول!!
اتیست دستش را می آورد بالا و از داخل تسبیحی که در دست دارد محکوم را نگاه می کند، بر می گردد طرف راننده تسبیح را جلو عقب می کند، گویی دارد با دوربین فیلم می گیرد. " گویی " نه... او دارد فیلم می گیرد از این لحظات. دارد ضبط می کند در ذهنش این لحظات را . این ها تاریخ اند. تاریخ زندگی او. مگر نه این که تاریخ را سرانجام ها می سازند؟ این لحظه ها هم سرانجام است. سرانجام یک دهه که تمام شد. تمام شد. یعنی اتیست می داند که از فردا صبح که بیدار می شود دیگر تنهاست. دیگر به کسی نمی تواند اعتماد کند. هیچ کس بی عقده نیست. هیچ کس آن قدر بی عقده نیست که نخواهد خودش را مطرح کند. هیچ کس آن قدر مهم نیست که بخواهی در موردش بهایی پرداخت کنی. دیگر هیچ کس مطرح نیست. همه ی این ها از بین دانه های تسبیح دیده می شد. از عصبانیت چهار نفر و محکوم که سعی می کرد آرام باشد، چون خدا با اوست، گرفته تا فرمایشی بودن دادگاه و این که آن ها رای هایشان را داده اند، رای گیریشان را کرده اند و رای را چند وقت است که دارند اجرا می کنند.
لیوان کنیاک را می برد بالا و داد می زد" به سلامتی خانواده .... ". نفر کناری گفت: "خوبه که صدای آهنگ زیاده و ملت دارن می رقصن...صدای این دیوونه رو نمی شنوند..."، و دستش را گذاشت روی میز. این بار خودش فریاد زد: "گند زدی پسر...تو یک کار درست نمی تونی انجام بدی؟ گند زدی به میز... ". و شروع به پاک کردن دستش به با دستمالی که از جیبش بیرون آورده بود کرد. پسری که چند دقیقه ای بیشتر نبود که وارد اتاق شده بود و خودش را روی تخت دراز کرده بود ناگهان از جایش پرید و با لحن متفکرانه ای گفت:" ببین این ماله اینه که توی لیوان یک بار مصرف ریختی ... د ِ خره الکل چسبش رو باز می کنه..." .و با یک قدم بلند و سرخوشانه خودش را به کنار میز رساند. در بطری را باز کرد و در حالی که لیوانش را پر می کرد سرش را کنار گوش کناری برد و گفت: "می خوام خودت هم ندونی که من توی این اتاق چی کار دارم می کنم...هر کی هر چی خواست بگه ولی من نمی خوام از اتاق که می رم بیرون، بد نگام کنن...ا ُ کِی؟" .نفر کناری بدون این که نیاز ی به دادن جواب ببیند، رفت طرف پنجره و پنجره را باز کرد و گفت: "شاید این دود بره بیرون" .
باز هم داد زد :"به سلامتی خانواده ...". و کنار پنجره رفت. لیوان را که پایین آورد، سیگار را از روی جاسیگاری برداشت و گذاشت گوشه ی لبش. صاف ایستاد و خودش را کشید تا دستش درست داخل جیب شلوار لی اش برود. فندک را در آورد و سیگار را روشن کرد. آرام سرش را برد کنار پنجره و دهنش را آن قدر باز کرد که انگار دارد خمیازه می کشد. نا گهان لبخندی زد و گفت:" گوش کنید، دارند الله اکبر می گویند..".سرش را از پنجره بیرون کرد و فریاد زد" الله اکبر...الله اکبر..."
یا مثلا من دو هفته هست که به همه می گم که بدم می یاد از این سال نوی لعنتی...آقا بدم میاد...دست خودم نیست ... اصلا هم قضیه فراخی و اینا نیست...بعد آلرژی و اینا هم نیست...ترافیک لعنتی این آخر سال هم نیست...خرید کردن عید هم نیست...مهمون و مهمون بازی هم نیست...هیچ کدوم از این کوفت و زهرمارها که هرکدومشون برای تنفرکافی اند نیست...فقط بدم میاد...یعنی اگه همه ی این مشکلات حل بشه هم چی ؟ بدم میاد...حالا دوستان می تونن بگن من روانیم...من که اصلا از اسمم معلومه...
آره ...حالا نمی دونید چه حس خوبیه که بفهمی یه آدم هایی که نمی شناسی با تو چه حس های مشترکی دارند...یعنی آدم هایی هستندکه از تجریش متنفرند...از عید بدشون میاد و ...

دیدید مثلا یک نفر می گه که من آدم بدشاندسی ام؟ بعد همه بهش می گن نه!!!!تو اشتباه می کنی...اصلا این حرفا معنی نداره تو فقط از نظر روانی در یک لوپ نگتیو گیر کردی!!!آخه یکی نیست بگه ک...ی تو اگه یکی از بد بختی های این بابا رو داشتی خود کوشی می کردی چرا زر می زنی؟!
اما من کلا قائل به اینم که آدما بیشتر وقتا مخصوصا توی علوم انسانی تجربه هاشون درسته. یعنی بستگی به تعداد نمونه ای که داشتن قابل اتکا توسط دیگرانه و برای خودشون هم چون نمونه شون صد در صد با عوامل دور و برشون می خونه پس کاملا قابل اعتماده.
حالا من توی این هفت هشت ماه یک سری تجربیات دارم که با توجه به اون ها در کمتر از دو هفته ی دیگه باید خود کشی کنم.
اولیش اینه که همه چیز مزخرفه، من آدم بدشانسیم، به درد هیچ چی نمی خورم و البته این مشکل من به تنهایی نیست و معمول آدم هایی که می شناسم از خودم بدترند، روی هیچ دوستی ای نمی شه حساب کرد، بهترین آدم های موجود فقط یکی دو ماه می تونند خودشون رو یک جور دیگه نشون بدند، با اومدن اوباما هم دنیا همون گوهی که بود هست، خاتمی بیاد یا نیاد میر حسین میاد و کروبی هم به اومدن هیچ ک..ی ای کاری نداره و حتما میاد و تنها چیزی که برای هیچ کس مهم نیست مملکته، بحران اقتصادی اگه همه جا رو به حراج بکشه، مطمئنا روی زندگی ما هیچ تاثری نداره، حتی کمی بدترش هم نمی کنه که باز یه شباهتی به آمریکایی ها داشته باشیم و ....
دومیش این که مگه تا حالا یادت میاد چیزی عوض شده باشه؟ از الان به بعد هم همینه...او بالایی ها تا ابد همینند!برو کشکت رو بساب!
زمان :ظهر بعد کلاسی که نرفتیم!
مکان: طبقه دوم فنی، کنار مرکز دیتا محلی که آنتن وایرلس کاملا...(تا دسته!)
بازیگران:اتیست، دوست اتیست ، اون یکی دوست اتیست
اتیست در حالی که نشسته و لپ تاپ را روی پاهاش گذاشته، از خنده قرمز شده و مواظب است که در حین خندیدن لپ تاپ نیفتد.
دوست اتیست شانه به شانه اون یکی دوست اتیست از سمت چپ کادر وارد می شوند و مردی با لباس قهوه ای از صفحه خارج می شود.
دوست اتیست (با خنده): داری می میری ...چی شده این طوری می خندی....
اتیست: هیچی (ادامه خنده)
دوست اتیست: معلومه!!!
اتیست: آخه الان {..} یه چیزی گفت...ترکوند...آقا می دونی چرا این اتاق بسیج وایرلس نداره کابل شبکه اش رو هم جمع کردند؟(ادامه خنده)
هردو با هم : نه!
اتیست: مثل این که یه دو ماه پیش این رییس قضیه اومده توی اتاق کاری داشته، کامپیوتر رو روشن می کنه و شروع می کنه به کار، می یا د یه چیزی دانلود کنه می بینه کامپیوتر پره، تا خرخره...می یاد یه چیزی پاک کنه فایل رو می گزده...می بینه ای دل غافل برادران و خواهران بسیجی چه کرده اند!!! در این عملیات مقدار زیادی فیلم سو.پ.ر کشف و ضبط می شه...
دوست اتیست واون یکی دوست اتیست در حال مرگ از خنده...
دوست اتیست: آخه من از این می سوزم که به {..} می گم بیا برو به خاتمی رای بده می گه این یارو دین و ایمون سرش نمی شه باز این احمدی نژاد یه چیزی سرش می شه.
و بعد در همین راستا که اینا که ادعا دارند خودش بدترند ده دقیقه صحبت می کنه، در تمام این مدت اون یکی دوست اتیست به گوشه ای زل زده و هیچی نمی گه.
حرف های دوست اتیست که تموم می شه، برای چند لحظه سکوت...
اون یکی دوست اتیست: (بدون ذره ای احساس در کلام ) بچه ها من ناراحت خودمونم، ما با اینا هر روز دست می دادیم، یعنی دستشون کثیف بود؟!!!
اتیست و دوست اتیست لحظه ای فکر می کنند و بعد صدای خنده ساختمان را می لرزاند.
رییس پلیس که فقط به فکر این بود که درجه بگیره، به هلی کوپتر گفت که از آدم ربا دور نشید...آدم بده اعصابش خورد شد، زن رو پرت کرد پایین.
زن اول می ترسید ولی وقتی که توی هوا معلق شد، دیگه ترسی احساس نمی کرد، یه چیزی بهش می گفت سوپرمن میاد نجاتش می ده...به جای مرگ به اون لحظه فکر کرد.اون لحظه ای که توی بغل سوپرمن می افته، این که چند نفر حاضرند تا هرچی بدن تا جای اون باشن، داشت که فکر می کرد که بدن سوپرمن چقدر گرمه...این که وقتی گذاشتش زمین چه اتفاقی بینشون می افته...داشت به فرنچ کیسی فکر می کرد که به بهانه ی تشکر می خواست بکنه...یعنی لب های سوپرمن چه مزه ای داره؟...دستای سوپرمن...........بوووومممممممم
این اولین باری بود که سوپرمن خواب موند.
خاتمی دروغ گوی با اخلاق هم آمد.
تا در ابعاد انگشتهای حساس و بیقرارم روان شود،
روی این لبهای لرزان و تلخ پریشان شود
آهنگی شیرین، عمیق و شفاف،
جریانی روان و مداوم .
آه ، چه شفابخش خواهد بود آهسته، زود آشنا و آرامبخش :
سرودی که برای التیام جسم خستهام ساخته شود ؛
روی سرم چون آب ریخته شود؛
روی این پيکر رعشه دار !
چون خوابی که سرخ است و فروزان
و جادو ، زادهی این آهنگ است !
آهنگی که مايه آ رامش است، و سکوت و سکون دلها !
آهنگی که در رنگهایی ناپیدا غرق میشود:
تا میرسد به زلال زیر آب دریا؛شناور میشود تا ابدیت در استخری به سبزی ماه !
تا در آغوش رامش و رویا، آرام گيرد !
Elizabeth Bishop
درد دیروز بی هنری و امروز خفه شدگی از هنر و در هر دو حالت ما مدار می افتیم...
درد دیروز دینداری بود و امروز بی دینی و در دو حالت ما مدار می افتیم...
درد دیروز تنهایی و امروز له شدگی میان دوستان و در دو حالت ما افتیم...
درد دیروز درس نخواندن بود و امروز درس خواندن در سطح کامپیوتر و در هر دو حالت ما مدار می افتیم...
ما مدار می افتیم ...
ما مدار می افتیم ...
ما مدار می افتیم ...
ما مدار می افتیم .......


