اندر حکایت پیر ما مشکاتیان و Anathema
و چون عزراییل علیه السلام بر بالین، پیر طریق سنت ،مشکاتیان حاضر شد، او را یک لمحه بیش بر جان نبود که همی فرصتی دیگر بود. و چون همه مردگان ، این بخت نیافت، الحاح ورزید،"نه" شنید. التماس کرد. جواب همان بود. لابه کرد و تغییری حاصل نشد. و چون ملک این تضرع بدید، گفت رخصتی آمد تا بار داده شود که بگویی آن چه که برایش این گونه حرص می ورزی...مشکاتیان فریاد برآورد که عمری در طریقت "سنتی" سپردم و پوچ کردم عمرم را. و حال لختی بیش نیست که نوای روح بخش "Anathema" بر جانم نشسته است .درنگی بر من دهید تا بر طریق "راک" به دیدار معبود آیم و آتشی که بر دل زده است را فرو نشانم.
و چون باری تعالی بار نداد، ملک پیش آمد تا باز گیرد امانت را و مشکاتیان دامن از دست بداد و نعره بر آورد:"آلترنیتیو ام آرزوست" و جان به جان بخش تسلیم داشت.
فرازی از الهی نامه بخش شصتم، اندر احوال مرشدنا ، مشکاتیان ابا الآوا

I loved you so much and then you broke me
taking all the feeling out of me
drug me back to the creep I was
for your love and emotion

mmm stop, sit and relax
all your life you've tried so hard
it's time to move on

no more pain, no more love,
no more crying in the night
no more faith no more trust
only lookin to have fun

الان که فکر می کنم ؛مرد پست قبلی اشتباه می کرد. این فقط کون نیست که ارزش پیدا کرده است. تقریبا تمام پستی بلندی های انسانی اعم از زنانه و مردانه عجیب ارزشی پیدا کرده است.

مرد عینکی پشت سر هم سیگار می کشید و چشمهایش فقط دنبال دخترهای داخل پیاده رو بود. خیابان که تنگ تر شد، مردم مجبور بودند از وسط ماشین ها رد شوند. دختری با مانتو خاکستری که کمرش حسابی تنگ بود و انتهای مانتو روی باسنش به شکل تمسخر آمیزی تکان می خورد و شلواری به سبک سندباد پوشیده بود که گشاد بود و روی مچ پا، کش می شد؛ از کنار ماشین رد شد. مرد عنکش را که چند دقیقه ای بود که روی سرش گذاشته بود، روی چشمش گذاشت و پلک هایش را گویی که چیزی را باور نمی کند تکان داد.

مرد از ماشین پیاده می شود و عنکش را از صورتش بر می دارد. سیگاری روشن می کند و پکی می زند. سیگار را که برمی دارد می گوید: آره این جوریه که توی این ماه رمضونی وسط ظهر باس کار کنی. می دونی عجیب می خورن این رییس روسا. عجیب دارن دزدی می کنن...اونم به نام اسلام...آخه اگه بی دین بودن ادم چیزیش نمی شد ولی...همین کارا رو کردند که خدا هم از مملکت رو برگردونده....

.بغل دستی اش روزه است و او به سیگار کشیدن ادامه می دهد: اینا گند زدن به اسلام و ... .

چند دقیقه بعد بی مقدمه گفت: دختره رو دیدی؟ دختره وضعش خراب بود،تابلو بود...نه؟ و من چیزی نمی گویم. جواب که دریافت نمی کند، ادامه می دهد: خیلی ببخشید...خیلی ببخشید ولی توی این ج. ا. اتفاقی افتاده که باور کردنی نیست! اصلا در جهان تکه! توی ج. ا. کووون ارزش خاصی پیدا کرده!(و کون را چه غلیظ ادا کرد!) آره آدم باید نیگا کنه ببینه کجای دنیا کسی این جوری کونش رو می اندازه بیرون؟ اصلا توی کل دنیا کجا این قدر کونا گنده است؟ کجا با کونه گنده شلوار تنگ می پوشند؟ و ده دقیقه در باره نقش کون در ج.ا. سخنرانی می فرمایند.

همه مردها در لحظات تنهایی به این فکر می کنند که کاش زن بودند.
همه زن ها در هنگام بی حوصلگی به این فکر می کنند که کاش مرد بودند.
شک نکنید.

برای هر که این روزهایش این شکلی است.

کمی مثل کتاب های راز موفقیت و کسب و کار موفق و از این مزخرفات که داخل مغازه ها است:

من اسمش را می گذارم "بیماری بورژوازی ". وجه تسمیه هم جامعه ی هدف این بیماری است. تازه کشفش کرده ام، بیماری ساده ای است، از چند تا فکر کوچک شروع می شود و بعد کم کم مغزت را تسخیر می کند، اولش علائم بیرونی ندارد، حول وحوش دو یا سه ماه دوران نهان و بعد وقی علائم بیرونیش رو شد، نابودت می کن ؛ جفتک می زنی به همه. هیچ کس از جفتکت در امان نیست. نه این که بخواهی آزاری برسانی ولی ناراحت می کنی و بیچاره آن ها که بیشتر دوستت دارند، رابطه مستقیمی بین نارحت شدن آنها ، ناراحت کردن تو و این که چه قدر تو را دوست دارند وجود دارد؛ هر که را بیشتر دوستت دارد، بیشتر ناراحت می کنی.

من هم کمی مبتلایم و دوستی دارم که این روزها از این بیماری رو به موت است، بنده خدا. همان طور که گفتم بیماری از یک فکر کوچک شروع می شود که معمولش سوال ساده ای است :"نماز آری یا نه؟" یا کلا "پالس های های دینی" به اطرافیان بفرستم یا نه؟ و البته قبلش معمولا از مرحله" دوست دختر آری یا نه؟" رد شده ای و هنوز نفهیده ای که چه اتفاقی در درونت افتاده است. جالب آنجاست که فرقی نمی کند که جوابت آری باشد و یا نه! هر دو "مینور" و "ماژور" یک بیماری اند. در مرحله بعد هم چند تا سوال پیشرفته تر هست که میاد سراغت مثلا " پول بابا آری یا نه" "با دوستان بودن آری یا نه" "جاهای جمعی مثل مهمانی و کافه و کنسرت و ...آری یا نه" کتاب های حاوی ایدئولوژی غربی آری یا نه" یا حتی اگر مولانا و خیام و حافظ می خواندی یا کشکول و قشیریه حالا می گویی " شرق یا غرب؟" اگر ناسیونالیست بوده ای به خودت می گویی " آیا واقعا باید در این خراب شده ماند؟" یا حتی برعکس و ... . نمی گویم همه ی این سوالات برایتان پیش خواهد آمد یا همیشه به این سوالات فکر خواهید کرد ولی ناگهان بسامد این فکر ها در شما زیاد می شود، شاید به خیلی از این سوالات اعتقاد راسخ داشتید ولی ناگهان در طول یک ماه جواب شما 180 درجه عوض می شود و نکته این جاست که هیچ چیز در زندگی شما در این یک ماه تغییر نکرده است ولی شما در در پاسخ به چندین سوال مهم زندگیتان عوض می شوید. یک نکته در پاسخ های شما یا حتی تصمیم گیری هایتان مشترک خواهد بود، کفه ی تغییر ترازوی تصمیم گیری و پاسخگوییتان سنگین تر است. شما پتانسیل عظیمی خواهید داشت که در برخورد با هر سوالی گزینه تغییر را انتخاب کنید. حتی بعضی وقت ها نمی دانید چرا، چون اصلا از وضع فعلی ناراضی نیستید، فقط می خواهید عوض شود؛ بی دلیل منطقی. شاید هم بگردید و دلیلی برای خودتان بسازید ولی ته دلتان خودتان هم شک دارد( این شک دارید را داشته باشید که بعدا کارش داریم!)

چند ماه می گذرد. شما چندین سوالی که به ذهنتان حمله کرده بود را پاسخ داده اید و خیلی چیزها را تغییر داده اید. این وسط خیلی از رابطه هایتان قربانی شده اند و خیلی از روابطته ها تغییر سطح داده اند. خیلی ها از شما در تعجب اند، از کارهایتان، از نوع دوستی های جدیدتان و ... . همه چیز کم کم دارد بهتر می شود. مثلا یک سال ، دو سال یا سه سال یا بیشتر (حتی در بعضی تا ده سال) می گذرد و بعد بیماری که یک جایی توی مغزتان پنهان شده بود، دوباره خود را نشان می دهد و دوباره روز از نو! برگردید از دو پاراگراف قبل همه چیز تکرار می شود و هر بار میزان تغییر به میزان " شکی " است که در پایان هر چرخه ته دلتان باقی مانده و شاید حتی خودتان نمی دانید.

چرا؟

قاعدتا من فقط از تجربه خودم و اطرافیانی که دیدم، می توانم دلایلی را بگویم و شاید برای هر آدمی فرق کند و نسخه برای همه یکسان نباشد و هرکس با شناختی که از خودش دارد باید نسخه خودش را بپیچد ولی شاید این نکات کمک کند.

1) مرفه بودن: به نظر من وقتی پول هست و انسان نیازی به فکر کردن به بدبختی های مالی ندارد، جنس بدبختی ها عوض می شود. همان طور که قدما گفته اند:" انسان با درد زنده است" آدم فکر می کند و بعد فکر می کند، به نتیجه می رسد و بعد دوباره فکر می کند...و آنقدر فکر می کند تا فکر کردن به سوالات برایش عادت شود، یک جور تفریح اجباری شود. بعد وقتی که از این تفریح دل زده شد یک دور چرخه را تمام کرده و چند وقت بعد دوباره یاد تفریح قدیمی می افتد. همین است که به آن بیماری بورژوازی می گویم. مثل بیلیارد که آدم یک ماه هر روز می رود و بعد بدون این که بفهمد یادش می رود که هر روز می رفته است. شاید سال بعد دوباره به ذهنش برسد بروم بیلیارد بازی کنم که قهرمان شود! تبصره این که ملاک مرفه بودن پول، خیلی خیلی نیست. منظور یک طور راحتی مالی است. و پی نوشت آن که گاهی آدم دوست دارد هر چه دارد بدهد و مثل آدم، بدون فکر خوابش ببرد.

2) تمام شدن آرزوها: خیلی ها هستند که آرزوهای کوچکی دارند. مثلا کنکور، کار کردن در فلان جا و ... و بعد که رسیدی، پوچ می شود زندگی ات. در همه چیز دنبال دلیل پوچی می گردی جز همان هدفت چون عاشقش هستی و فکرش را هم نمی کنی که مشکل چیزی است که دنبالش هستی و در این گشتن هایت، همه چیز را " زیر و رو " می کنی تا پیدا کنی.

3) روزمرگی :معنای روزمرگی ساده است: اتفاقات خوب مثل همیشه و مشکلات همان قبلی ها. هیچ چیز تغییر نمی کند. هر روز با دوستانتان به شما خوش می گذرد و یک روز به خودتان می گویید "من که اصلا تفکر این آدم ها را قبول ندارم...این ها که کارها و حرف هایشان من را ناراحت می کند؟ اصلا این ها که چیزی به من اضافه نیم کنند به چه دردی می خورند؟..." یا مثلا شما دیگر از سختی کارتان خسته شده اید و فکر می کنید که اصلا اشتباه کردم مکانیک خواندم که تا جاده کرج بروم و بعد فکر می کنید که شاید مشکل از جاهای دیگر است و داستان های مشابهی مثل این برای هر چیزی ممکن است که رخ دهد.

4) داشتن یک سرگرمی یا شغل-سرگرمی خاص: بعضی آدم ها زندگی خودشان را صرف یک چیز خاص می کنند و یک روز به طور ناگهانی به خودشان می گویند:" این کار اصلا چه فایده ای دارد؟" مثلا فکر کنید که هر روز پنجشنبه عصر می روید کوه و فردا شبش برمی گردید. زندگی تان در طبیعت است، هر چند روز یک بار پارک و جنگل و اینها .یک روز با همسرتان یا دوستتان یا پدرتان دعوایتان می شود. بعد به صورت خیلی بی ربطی در بین فکر های گسسته تان به فکرتان می رسد که" اصلا من چرا هر هفته به کوه می روم؟ " و چون از آن عمل در حالت اشباع هستید اولین گزینه را حذف کاملش می بینید. بعد دیگر نمی روید، دوستان زیادی به واسطه همین کوه با شما دوست شده اند و از شما ناراحت می شوند، بعضی که به شما نزدیک تر هستند، تغییر را در شما می بینند و کم کم از هم دور می شوید و سیکل معیوب آغاز می شود.

چند دلیل دیگر هم در ذهنم هست که خاص ترند و نیازی به گفتن نیست.

نسخه :

اول این که لجباز نباشید. نگذارید تذکر دیگران به شما یا خواسته های آن ها منطق تصمیم گیری را از شما بگیرد. کمی هم حرف شنو باشید. خیلی کلیشه ای " حرف بزرگتر را گوش دهید!" باور کنید که آن ها بیشتر از ما تجربه دارند. اگر حس اختلاف نسل دارد، سعی کنید که نسبت به دوستانتان رنگ پذیر باشید و از آن ها یاد بگیرید. اگر دوستانتان شما را تنذیر می دهند، گوش کنید. هیچ بیمار روانی ای تا کنون به بیماری خودش اعتراف نکرده است! هر آدمی را باید از بیرون نگاه کرد، اگر به دلیلی این تواناییتان کم شده است از کسی از بیرون کمک بگیرید.

دوم این که من انسان مذهبی ای نیستم ولی کمی اعتقاد به انسان برای "روانی نشدن" کمک می کند و سوم آن که شارع مقدس می فرماید که : خیرالاعمال اوساطها. وقتی شور کاری را می آورید، مطمئن باشید خسته می شوید و از آن طرف هم به طریق اولا.زیادند از این آدم ها که یک سال جواب سلام دختر نمی دهند و بعد چند ماه باید از دور دور کردن و بلند کردن دختر در ایران زمین جمعشان کرد. خیلی ساده است که اگر بجای این دو حالت ظرفیت دوستی را در خودشان ایجاد کنند و بعد نه این و نه آن کنند و وسط را بگیرند ؛ این طوری ذهنشان هم راحت است. (حتی من داشتن دوست دختر را هم زیاده روی می دانم و یک دور هم بودن ساده و بدون مشکلات ذهنی را بهتر می دانم.)

چهارم : با احترام ، سعی نکنید کارهایتان را برای مطرح کردن خودتان یا جلب توجه دیگران بکنید، این طوری روزی می رسد که به عقب نگاه می کنید و می بینیندکه هیچ کاری را برای خودتان نکرده اید و راضی نیستید، بعد همان چرخه شروع می شود.

پنجم آن که آرزوهای بزرگ داشته باشید و مثلا به جای رفتن به آمریکا ، یک لیست از مولفه های زندگی خوب داشته باشید که اگر رفتید و زندگی خوب نشد مشکل را در خودتان نبینید و شروع کنید به زیر و رو کردن آن، در آمریکا ببینید.

در آخر هم یک راه حل کلی که شاه کلید زندگی خوب است، زندگی را سخت نگیرید، رابطه با آدم های دور و برتان را سخت نگیرد، شل کنید و لذت ببرید( نه این که گوسفند باشید ولی گوسفند بودن یک کم که بد نیست!) اگر به چیزی اعتقاد دارید سعی کنید اعتقادتان را محترم بشمارید و همیشه در مواجهه با سوال های زندگی با این پیش فرض برخورد کنید که جواب فعلی داخل ذهنتان حاصل ساعت ها تجربه و کار کارشناسی است، به سادگی دور نیندازید تجربیات را. اگر خواستید ببینید که چه قدر بیماری را دارید، به پشت سرتان نگاه کنید وببینید که هر تغییر زندگی یا کار جدید در زندگی تان چه قدر زمان برده تا وارد زندگی شما شده است. اگر مثلا در طول یک سال عاشق سفر شده اید، نشانه خوبی است ولی اگر یک شبه به " سفر حوصله ام را سر می برد" رسیده اید، یک جای کار می لنگد، کمی بیشتر دقت کنید.

در دو هفته گذشته چهار نفر به من گفته اند:" می دونستی که queen آهنگ show must go on رو بعد از این که فهمیده ایدز داره خونده؟"
در دو هفته گذشته چهار نفر به من گفته اند: " هیچ اتفاقی تصادفی نیست. هیچ چیزی به نام حادثه اتفاق نمی افته. همه چیز رو کائنات در مسیر خودش قرار می ده." آخرین نفری که این رو گفت، یک راننده تاکسی بود(همه ی مولفه های یک تاکسی رو داشت!) که خیلی مشکوک من رو مجانی رسوند و خودش رو دکتر نمی دونم چی چی معرفی کرد!

علیکم بالویندوز 7...علیکم بالویندوز 7...علیکم بالویندوز 7....افلا تعقلون؟...



بیایید افتضاح بیل و بروبچه ها رو در مورد ویستا فراموش کنیم.سرانجام با رفتن بیل، مایکروسافت دست به ساخت محصولات کارا زد، لذت استفاده از ویندوز 7 را تجربه کنید.
چندش آور ترین نوع ِجلب نظر طرف مقابل اینه که وقتی که اس ام اس می آد موبایلت رو برداری، با چشم های تنگ شده نگاهش کنی و کم کم چشمات رو گشاد کنی، با حالت پچ پچ که مثلا داری برای خودت می خونی و یک جوری که طرف مقابل یک مقداریش رو بشنوه بخونیش و بعد هم همراه با یک نفس عمیق بگی "چه خوب!" بعد موبایل رو بذاری دم دستت یا با اشتیاق جواب بدی...

دروغ گوهای دنیا دو نوع اند. آن هایی که طرف مقابل رو احمق تر از آن چه که هست در نظر می گیرند و آن ها که می فهمند که دارند به کی دارند دروغ می گویند. اون هایی که می فهمند که طرف مقابل دارای چه آی کیو ای هست، روی دروغ گفتنشون فکر می کند، برنامه ریزی می کنند و همه تلاششون رو برای لو نرفتن مسئله می کنند و دست آخر هم وقتی که تو می فهمی که دروغ گفتند، خوشحال می شی که تونستی از هوشت استفاده کنی و اون بنده ی خدا هم، خوب تلاشش رو کرده و تلاشش ستودنیه!
ولی امان از دست آدم هایی که به آدم دروغ می گن و فکر می کنند که آدم احمقه. این دسته غیر از اینکه دروغ گفته اند، انسان رو تحقیر هم کرده اند، به آدم فحش هم داده اند، دروغشون هم که تابلو شده، تنبل و کودن هم که هستند و کلی فحش دیگه که می شه بهشون داد....

*محض این که" بیاییم همه دست به دست هم، مثل احمق ها درغ نگوییم."
حالا که این همه آدم توی زندان است و هر روز اعترافشان را می گیرند و داغ داغ برای ما پخش می کنند و ما خشک خشک نگاه می کنیم، یک جورهایی ناراحت می شویم و بعد نا امید می شویم و بعد شب که می رویم توی فیس بوک لینک می گذاریم برای هم، که فلانی را گفتند یا بگو و یا می کشیمت، یا با فلان کسکت، فلان عمل را میکنیم یا ... حرف های توی تلویزیون یادمان می رود و دوباره لینک فلانی افشا کرد و فلانی فلانی را به مناظره خواند و ... می گذاریم... یک جورهایی مثل تیمی می شویم که سه بر هیچ عقب است و دقیقه ی هشتاد گل می زند و همه می دوند تا توپ را دوباره بگذارند وسط زمین.
می خوام در مورد یک درجه بدتر براتون بگم. فکر کنید که همه ی این ها که توی زندان اند، مورد رفعت اسلامی قرار بگیرند و آزاد شوند. همه ی ما منتظریم که تا از در اومدن بیرون بگن که داخل زندان با ما چه کردند و به زور اغتراف گرفتن و بهمون این رئ دادن که بخوریم و ... ولی احتمال این که یک نفر از کل این افراد چنین چیزی بگه تقریبا صفره. فردای روز آزادی شما دیگه اسمی از خیلی از اون ها نمی شنوید. دیگه حرفی نمی زنند که شما بشنوید. با بعضی هم مصاحبه می کنند و اگر حرف های قبلی رو تکرار نکنند، حرف های قبلی رو تکذیب نمی کنند. این اتفاقیه که می افته هر چند ما ازش بدم بیاد.
برای این خودتون رو آماده کنید. برای نا امید نشدن خودتون رو آماده کنید.

چه فکر می کنی؟
جهان چو آبگینه شکسته ای است
که سرو راست هم در او شکسته می نمایدت
چنان نشسته کوه در کمین دره های این غروب که راه بسته می نمایدت
امید هیچ معجزی ز مرده نیست
زنده باش
یه خوبی دیگش هم اینه که کسی از این دو نقطه دی و شکلک ها نمی ذاره همین جوری الکی...:)
هر چه فکر می کنم چرا از اول کامنت ها بسته بوده به هیچ نتیجه ای نمی رسم ولی سنت رو ادامه می دیم...مثل قبلا هر کس حرفی داشته باشه که ارزش گفتن داشته باشه، ایمیل هست!
تقریبا چند دقیقه کافیه که کسی که با من حرف می زنه، بفهمه که من عاشق خارج زندگی کردنم. اول این که این جوری نیست که بعد از انتخابات فهمیده باشم باید رفت، تقریبا از پنجم دبستان بود که به این نتیجه رسیدم. دوم این که منظورم دقیقا خارج زندگی کردنه، زندگی کردن نه درس خوندن و بعد برگشتن؛ نه لوس آنجلس زندگی کردن بین ایرانیا یا تورنتو که به قول دوستم :(دیپلم گرفتم بدون این که زبان یاد بگیرم!) نه این جوری، یعنی واقعا باهاشون زندگی کردن واین که ازشون زن بسّونی! و فرهنگشون رو یاد بگیری و باهاشون قاطی شی و اینا...
سوم این که این طوری نیست که ندونم این کار سخته. ندونم رفتار اونا با ما یک چیزی توی مایه های ما است با افغانی ها، این جور نیست که ندونم که مهمه که زبونشون رو مثه خودشون حرف بزنی یا زندگی کردن با یکی که از یه فرهنگ دیگه است چه قدر سخته یا پول در اوردن اونجا کار سختیه و حسابی خرج هم بالاست. این طوری هم نست که فکر کنم اونجا بهشته یا هیچ مشکلی نیست و حتی مشکلاتش خیلی کمه...نه می دونم که اون جا هم از هر نظر مشکلات زیادی داره و شاید فقط بعضی هاش جنسش فرق کنه.اینا رو می دونم و این تصمیم رو گرفتم. و فکر می کنم با سختی کشیدن چند ساله من بقیه زندگی خودم و آیندگانم! اون طوری می شه که دوست دارم. اینا رو باید آدم یادش باشه تا بقیش رو بگم.

توی کلاس زبان رسیدیم به یک جایی که در باره ی اِمیگرِیشن توو یو اس! همون مهاجرت به آمریکا بود. چند تا متن بود از زبون یک زن چینی، یک مرد مکزیکی و یک مرد مجارستانی. هر کدوم در مورد این حرف زده بودند که وقتی اومدند بلاد کفر چه مشکلاتی داشتند و چی کارا کردند و به کجا رسیدند. پایین همون صفحه نوشته بود حالا شما توی کلاس صحبت کنید در باره ی این که دوست دارید برید آمریکا؟ و اصولا اگه برید اونجا چه چیزی هست که دلتون براش تنگ می شه یا حتی فکر می کنید که نبودش ناراحت کننده است یا اصلا چیزی هست که اونجا نیست!؟

باور نکردنی بود که هر ده نفر بدون استثنا و حتی بدون لحظه ای درنگ جواب دادن که می خوان برن و بیشترشون هم گفتن که با تمام وجود دارن کار می کنند که برن!!! هفت نفر از ده نفر برنامه هم برای بگشتن نداشتند و وقتی که بحث شد که برای چی دلتون تنگ می شه جواب ها بعد از سه دقیقه وقتی که استاد داد، باور نکردنی بود
1.Iranian SMS jokes!
2.Iranian traditional bread called BARBARI!
3.Irabian girls called DUFF(they are unique in the world!)
4.North of Iran(affter a second he said :"no! florida beach is better!)
5.It doesn't have five!


بله! این طوری بود که ده نفر آدم با میانگین سنی بیست و پنج(من کوچکترین شونم) به هیچ نتیجه ای جز خندیدن نرسیدند.

حالا این رو گفتم که دو تا گره ذهنی رو مطرح کنم.اول این که مطمئنا این طوری نیست که هیچ چیزی پیدا نشه که آدم دلش بخواد و اینا. ولی باور کنید من هرچی فکر می کنم به هیچ جا نمی رسم، یعنی در واقع به نتیجه رسیدم که این قدر روی روان خودم کار کردم و ایران رو برای خودم سیاهنمایی! کردم که به اینجا رسیدم. باید دقت کرد که مطمئنا اگر آدم منصفانه بگرده چیزای زیادی پیدا می کنه. پس نباید با خودم این کار رو می کردم و الان می دونم هر تصمیمی در این زمینه بگیرم، تصمیم بی طرفانه و تنها منطقی ای نیست.

دوم اینکه یک چیز برام سوال شده. آیا اصولا انسان بدون وطن یا همونی که بهش می گن جهان وطن یا از این چیزا وجود داره؟ یعنی اگر من رفتم و به اون نقطه ای که اول حرفام گفتم، رسیدم یعنی دغدغه دیگه ای نخواهم داشت؟ منظورم اینه که آیا در ذات زندگی نکردن در وطن یا مهاجرت یک غمی نهفته است و این دلیلش اصلا غیر از اقتصادی و فرهنگی و زبانی و نژادی و اینا است؟ یا می شه گفت که اگر این طور باشه رفتن به یک شهر دیگه توی همین ایران هم باید آدم رو ناراحت کنه و اگر می کنه پس اصلا توی ذاتشه ؟ و یک سری از این سوالا که قاعدتا جوابشون رو نمی دونم و خیلی دارند مهم می شوند!

Georgiana Duchess of Devonshire

I feel I've done somethings in my life too late and others too early...


*هرجای دنیا بری همینه....ما مردا عوضی هستیم، زن مردم رو {...}، نسبت به زن خودمون خدای غیرتیم و پسر دوست داریم.
*من با این فیلما که درباره ی اروپای قدیمه و موسیقیش رو یه ارکستر می زنه؛ چه قدر حال می کنم.

شب بیست و سوم خرداد من حس کردم که یک پیشگو هستم...و کم کم دارم به این نتیجه می رسم که من نوستراداموسی هستم که بر بزرگراه چمران تاریخ را پیش بینی کردم...
و آری ما خفنیم...

در این ده قسمت دکتر هاوس که دیدم تنها نکته جالب این بود که یه قسمتش دکتره لز.ب.ین بود. دو قسمت بعد توی کار دکتر سیاهه بود و اینا ...
*فکر کنم تابلو بود که تلویحا بدون این که به طرفداران بر بخورد گفتم که در این سریال چیز خاصی ندیدم، همون پرستاران بهتره!!!
آزمایشی همه چیز را عوض می کنیم...
پس زمینه سیاه یا سفید...مسئله این است.
...حالا کمی بهتر شده است. من این حالت را بیشتر دوست دارم. این طوری ازقبلا اش هم بهتر است. کاش همیشه همین طور بماند. بحث می کند و حرف می زند؛ حرف های عجیب، اما منطق دارد. با تو جلو می آید و هر چند وقت یک دفعه حرفت را تصدیق می کند، گوش می کند و می گوید نه! بعد دلیل می آورد و تو گوش می کنی و می گویی نه! کمی او جلو می آید و کمی تو، آخر مشتری می شوید. دارد مثل آدم فکر می کند و تو خوشحالی و او خوشحال است و ....
...بعد داری وسط خیابان راه می روی، می بینی جمعیت کنار خیابان استاده. فکر می کنی دوباره تظاهرات است؛ جلوتر که می روی می بینی بنتون همان یونایتد کالرِ سابق حراج کرده است.
1. با قیمتی که بنتون داره برای این که مقداری از لباساش در فصل فروش بره باید هر فصل حراج رو از 50% شروع کنه!
2.نه چون گرونه و نه چون این مرتیکه بنتون صهیونیسته و نه چون آدمای توی مغازه هاش ک.نی اند و نه خیلی چیزایه دیگه...من از لباس های تخمیه این بنتون بدم میاد.
آدم این پست هایی که ملت، قبل از انتخابات نوشتن رو که می خونه یه جوری می شه...یه جوری یعنی... نمی دونم یه جوری ...هرکی بخونه خودش می فهمه...

این جا را خواندم. نامه ی دوم، فوق العاده است. باور نکردنی است.

من الان با تمام وجود دوست دارم دو نفر با هم دعوایشان بشود، نه این که دلگیر شوند از هم نه! اصلا فحش خوار و مادر به هم بدهند... حیف که نمی شود درگیری فیزیکی ایجاد شود و الا آن هم بد نبود.

مرد میانسال از "او" پرسید:(از خدا چی می خوای؟) صبر نکرد، گفت:(خدا!)، به خودم گفتم خوبه داره کم کم می رسه به آخر این راه...وقتشه که دیگه دور بزنه...مگه این که بخواد از خدا هم رد شه....

[جهان جای عجیبی ست
این جا هر کس شلیک می کند
خودش کشته می شود]

کلا گفتن جملات جالب، چیز جالبی است!!! ولی باید توجه کرد که معنی هم بده خوب! واصلا از لحاظ منطقی درست هم باشه...این جمله البته از لحاظ منطق ارسطویی درسته ولی خوب به انتفای مقدم !در عجیب بودن جهان که شکی نیست، ولی کی هر شلیک کننده ای خودش کشته شده؟ که از اون عجیب بودن رو نتیجه بگیریم.بعد هم از نوع جمله این بر می یاد که به واسطه ی شلیک خودش می میره که البته این هم درست نیست و دیگه این که کشته شدن به معنی مردن نیست، به معنی به قتل رسیدنه. پس هرکس(همه بدون اِکسِپشِن کِیس!) شلیک می کند، خودش به واسطه ی این عملش به قتل می رسد! این دیگر چه منطقی است؟ دیدید من چه منطقیم؟ حالا منطقیزاسیزه شده همین جمله رو داشته باشید که البته باید برای فهمش کمی به معاد اعتقاد داشته باشید، برای احتیاط و دعوا نشدن سر اِکسِپشِن کِیس ها:

جهان جای عجیبی ست
این جا هر کس کسی را {...}

روزی خودش {....}

فرشته : خدا چرا رمضون رو انداختی توی تابستون ؟ اینا دارن پاره می شن!!!
خدا(با خنده عینک آفتابی اش رو می ده بالا و می گه): Just for fun!!!!baby.....h

خدا بیا ماه رومضون رو بنداز توی زمستون...این به نفع هر دوتامونه...
آری از کرامات ماست... می رویم آب و آتش، قطار می شویم و رد می شویم...آخرش همه خیسند جز ما...
پنجره ماشین را تا دسته باز می کنیم و دستمان را از پنجره بیرون می گذاریم تا خشک شویم...

*جوانی که زیاد شود، کم کم بچه می شوی.
*از بچه متنفریم.
*ریدم به کودک درون هر احمقی که ندونه کی باید چی کار کنه!
تا چند روز پیش فکر می کردم که مثل فیلما آهنگ خاطره انگیز باید یک آهنگ خفن باشه ... پیانو یا ویولن ... یه آهنگ ارکستراسیون ... یک آهنگ سنتی یا حد اقل قدیمی، نمی دونم ، شد خزان...یا از این چیزا... ولی الان حس می کنم با تخمی ترین آهنگی که تا حالا شنیدم و اولین باری که شنیدم فقط نیم ساعت داشتم فحش می دادم که این سبک های مسخره فعلی که وسطش هم یهو یکی رپ می خونه ریده به موسیقی اونقدر خاطره دارم که ...حالا که نگاه می کنم آهنگ رفتی از یادم (اثر به یاد ماندنی اساتید به حق موسیقی zaraban ft. Rv. ft. 193!!!) داره بار نوستالژی یک سال و نیم زندگی من رو می کشه...خسته نباشی جوون... تو مثل این جوونایی می مونی که طرفدار ا.ن. بهشون می گن بچه سوسول ولی دارن انقلاب مخملی می کنن...

*خوشا آنان که هارد یک ترا دارند که هی بدونِ کتِ گورایز بریزن توش و بعد یکهو وقتی دارن توش دنبال یک چیز دیگه می گردن یک چیز قدیمی و خاطره انگیز توش پیدا کنند...

*داشتیم می اندیشیدیم که اگر همین پست را با آروغ روشنفکرانه می نوشتیم:
نوستالژیمان زد بالا. رفتیم در دیتا بیسمان گشتیم، سونات موریش-کنیکف ( شنیده اید؟! که!!!اگر نشنیده اید هیچ از موسیقی بارتان نیست !) اجرای ارکستر برلینش را که البته می دانیدکه یک اجرای کم یاب است و دست هر کسی نیست و من هم آن را از داخل صد گیگ آهنگی که دوست خوب و موسیقی دانم {...}به من داد، پیدا کردم....خوب البته من این آهنگ را به کسی نمی دهم ولی اگر التماس کنید شاید اگر دختر باشید برایتان میل کنم...راستی می دانید که من به یاهو میل نمی زنم. آخه آدم باید خیلی روستایی باشه که از یاهو استفاده کنه ...........
.........
پرده اول:
یه اتاق سه در دو روی پشت بام .... . داخل اتاق یک میز چهل در هفتاد است که روی آن یک کامپیوتر و یک پرینتر و البته سه لپ تاب که به زور روی میز جا داده شده است. ما پشت میز نشسته ایم، خسته از کار بی جیره و مواجب. لپ تاب را بر می داریم و می گذاریم روی پایمان و پایمان را به جایش می گذاریم روی میز. آه بلندی می کشیم و می گوییم:" من که دیگه نمی تونم کار کنم...می رم خونه...الان هفت تیر هم دعوا شروع می شه ..."
رابینسون کروزو از پشت لپ تابش سرش را بلند می کند و می گوید...احداقل "مدش" رو درست کن بعد برو...نکنه می خوای بری دعوا؟"
اینجاست که وجدانم درد می گیرد. می گویم :"من را می بینی که این قدر زر می زنم...تمام دو هفته گذشته را خانه خوابیدم...من را می بینی که این قدر تحلیل می کنم و ادعا دارم که تاریخ را آنقدر خوانده ام که پیش بینی می کنم و سرش می ایستم؟من را می بینی که همه را بی فرهنگ می دانم و خودم را پدر مدنیت...حتی الله اکبر هم نگفتم...مرا می بینی که خودم را روشنفکر می دانم و خاتمی را ترسو؟ تمام این مدت همه چیز را از اینترنت دنبال کردم و شب تحلیل کردم و برای این و اون داستان گفتم...حتی امید هم ندادم...هیچ کاری نکردم...نه دارم فرار می کنم...اینا الان شروع کنند یه ساعت دیگه به ونک هم می رسه...میرداماد هم که رو شاخشه...اگر بد شانس باشم به شریعتی هم می رسه..."
آن یکی از پشت میز بلند می شود و بلند و با خنده می گوید:"چی می گه؟" و "ی" ی "چی " را می کشد ...
رابینسون کروزو با استیل خاص خودش دستش را آرام داخل موهایش کشید و گفت: " چون کارت درسته ...چون زیاد می دونی حماقت نمی کنی...چون تاریخ رو خوب بلدی تکرارش نمی کنی..."
پرده دوم:
یک بار یکی از این جماعتی که مردم را می زنند برایم داشت درباره " ایمان به خدا"صحبت می کرد.وسطش برایم یک مثال زد,گفت یک بار جایی بودم مثل صحنه جنگ ((بخوانید کوی)) ما راه افتادیم به طرف جلو...یکهو دیدیم زمین داره تکون می خوره...دیدم گرد و خاک بلند شده و جمعیت عظیمی داره به طرف ما میاد...ترس برم داشت، پاهام سست شد...دو سه نفر از ما هفت هشت نفر به طرف عقب فرار کردند. بقیه هم نمی دانستیم باید چه کاری بکنیم...پیش خودم گفتم خدایا! تو کمک کن ...نه برای این که پیروز شویم...برای این که حداقل جلوی خودمون رو سفید شیم...این همه یک عمر روی خودمون کار کردیم و ادعا کردیم که نترسیم و بعد هر زیارت عاشورا از خدا طلب شهادت کردیم...حالا که وقت عمله اگه یک قدم به عقب برداریم یعنی یک عمر هیچ کاری نکردیم...
یک دقیقه بعد اونا به ما رسیدن...خودی بودن! سجده شکر کردم که خدایا! شکرت که اصلا بدنم از کار افتاده بود، اگر عقب رفته بودم باید چی کار می کردم؟
ببین این یعنی این قدر باید روی خودت کار کنی که ایمان داشته باشی...یعنی هرچی بکنی کم کردی....

نتیجه راوی:
جدا از این که چه کسی راست می گوید و این که اصلا دعوا سر چیست؟ اصلا باید قاطی این بازی ها شد یا نه ...یا اصلا می گذارند که قاطی دعوا نشوی؟...این دو تا داستان را گفتم تا دو تا قشر آدم ها یی که دور برتان می بینید را برایتان گفته باشم، تا ببینید که با کی سروکار دارید...
من یک مورد رو با اعتقاد راسخ بیان می کنم: برنده هر دعوا "ایمان" است. آن ها که با آدم های مذهبی سرو کار نداشته اند ((بنده با این جماعت زندگی کرده می کنم و حتی خودم هم در خیلی موارد شبیه آنها ام)) به این ایمان می گویند "لجبازی" . اگر روشنفکرید و ادعا می کنید که نمی خواهید که دعوا کنید و می خواهید با حرف زدن مشکل را حل کنید، سعی کنید طرف مقابل را درک کنید. اسمش را نگذارید" تحجر" و صورت مسئله را پاک کنید. همین فردی که در پرده دوم شرحش را گفتم به اندازه موهای بنده کتاب خوانده است، پس اگر آن طرف خطی است که شما این طرفش ایستاده اید، دلیل دارد، دلیلش برایش محترم است، باید برای شما هم محترم باشد. یادتان باشد همیشه ایمانی که در طرف مقابل می بینید از آسمان نیامده، دلیل دارد.
اتفاق خوب آن که آدم های این طوری را اگر قانع کنید آن وقت یک طرفدار دارید که می توانید روی او حساب کنید و نه طرفداری مثل پرده اول!!
کتابی خواهم نوشت و اسمش را خواهم گذاشت : "تمام پیانیست های خوب دنیا را باید کشت"
درد می کنم برای پیانو...
پنج نفرند. نشسته اند داخل یک 206 نوک مدادی. ماشین کنار خیابان نفت پارک و گفتگو در جریان است. " سمت راننده " مکررا تکرار می کند که این دادگاه نیست و فکر نکن که تو محکومی. اتیست داد می زند: " آره فعلا محکوم نیستی...فعلا مجرمی ...بعدا محکومت هم می کنیم." راننده می گوید : " ببین دوست عزیز ما فقط می خواهیم بگوییم ناراحتیم، خودت می دانی چرا ..."
اتیست دستش را می آورد بالا و از داخل تسبیحی که در دست دارد محکوم را نگاه می کند، بر می گردد طرف راننده تسبیح را جلو عقب می کند، گویی دارد با دوربین فیلم می گیرد. " گویی " نه... او دارد فیلم می گیرد از این لحظات. دارد ضبط می کند در ذهنش این لحظات را . این ها تاریخ اند. تاریخ زندگی او. مگر نه این که تاریخ را سرانجام ها می سازند؟ این لحظه ها هم سرانجام است. سرانجام یک دهه که تمام شد. تمام شد. یعنی اتیست می داند که از فردا صبح که بیدار می شود دیگر تنهاست. دیگر به کسی نمی تواند اعتماد کند. هیچ کس بی عقده نیست. هیچ کس آن قدر بی عقده نیست که نخواهد خودش را مطرح کند. هیچ کس آن قدر مهم نیست که بخواهی در موردش بهایی پرداخت کنی. دیگر هیچ کس مطرح نیست. همه ی این ها از بین دانه های تسبیح دیده می شد. از عصبانیت چهار نفر و محکوم که سعی می کرد آرام باشد، چون خدا با اوست، گرفته تا فرمایشی بودن دادگاه و این که آن ها رای هایشان را داده اند، رای گیریشان را کرده اند و رای را چند وقت است که دارند اجرا می کنند.

با یازده، دوازده نفر رفتیم شمال...یکی مان غرق شد...ا




فیلم خوب یعنی: "به خدا اگه پسربچه هه برنمی گشت، خفه شده بودم."ا