کلی حرف هست برای گفتن ولی وقت فقط برای ابراز خوشحالی از برد بارسا و در اوردن زبون برای رئالی ها هست...
به ابتکار آقای الدفشن...

"....با فرهنگ ما تطبیق ندارد...." جمله ای حماقت آمیز برای به رخ کشیدن کاستی های فرهنگی خودمان به خودمان است...

موسیقی متن ویکِندمان دو آلبوم متفاوت بود، اول رندان مست که دارد کم کم رکورد فروش را در ایران تکان می دهد و دومی Minutes to midnight اثر فوق العاده زیبای LINKIN PARK .
رندان مست حتی در حد نصف آلبوم های قبلی استاد هم نبود و تنها نکته اش این بود که آخر استاد از یک گروه با چندین نوع ساز استفاده کرد و به همراهی با دونوازی ها پایان داد. ولی آهنگ ها خیلی ضعیف و معمولی بود و تنها آواز بیداد رو دوست داشتم و تصنیف رندان مست هم که همان تم قدیمی که همه ما از،" رندان سلامت می کنند" در ذهن داریم ، بود ولی خوب با صدای استاد شجریان خوب بود. در کل آلبوم بسیار معمولی بود.

اما Minutes to midnight فوق العاده بود برای دوست داران این سبک و حتی من که از این سبک زیاد خوشم نمی یاد. اعتراف می کنم که این اولین بار بود که یک آلبوم کامل از LP گوش می کردم و واقعا شکه شدم. اصلا فکر نمی کردم که این قدر جالب باشه. البته فکر می کنم که این آلبوم آروم ترین و نورمال ترین آلبوم ال پی باشه.
آهنگ Hands Held High و BLEED IT OUT دو آهنگ فوق العاده برای کسانی که رپ رو می پسندند و Valentine's Day و In Pieces دو اهنگ تاثیر گذار برای دوست داران راک هستند که از جیغ و فریاد زیاد خوششون نمی یاد. WHAT IVE DONE هم فوق العاده بود. در کل این آلبوم قابل مقایسه بود با آلبوم Judgement اثر بی رقیب Anathema .
"اونایی که اولش بیشتر مقاومت می کنند و دندوناشون رو به هم فشار می دن،آخرش بلندتر داد می زنن..."
"کاش که یک نوشیدنی هم خریده بودم..."
این آخرین جمله مردی بود که علت مرگش خفگی در هنگام خوردن غذا بود...
می گه فردا می رم دیدن شاه...
می گم یادته گفتم منم می خوام بیام؟همیشه دوست داشتم ببینمش؟...دیگه نمی خوام...این دفعه بهش بگو من گفتم خیلی بی غیرتی...ترسویی...دزدی...خاک بر سر خودت و اون خانواده دزدت... اگه خدا بخواد زودتر نابودت می کنند...نمی دونم چه جوری ولی از اینی که الان هستی بی آبرو تر می شی...
چشم هاش گرد شده...


آمارها می گوید که تعداد دختران دم بخت خیلی بیشتر از پسران است؛ به نقل از نشریه انجمن اسلامی دانشگاه ما دوبرابر! به نظرم این آمار غلط بود تا این که از یکی دوماه پیش که دارم کم کم تاثیرش رو روی وبلاگستان می بینم...جدا تعداد دختران دنبال شوئر داره توی وبلاگستان زیاد می شه، و البته داره به گُه کشیده می شه...
رادیو روشن است و یک ساعت است که دو نفر دارند حرف می زنند...موضوع برنامه تا دسته تخیلی است..." در این روزهای میلاد با سعادت؛ شورمان با شعور همراه باشد..."
1)
-اگه یه دختر برات پیدا کنیم، دست از درس خوندن بر می داری؟
-هارد اکسترنال هم داره؟
*یکی من رو جمع کنه از روی زمین...

2)
-یک سوال خصوصی داشتم...
-بپرس
-کی برنامه دارین ازدواج کنین؟
-دو تا چهار سال دیگه...
-نمی شه حالا ازدواج کنین...این دوستت شورش رو در اورده...خیلی درس می خونه...
*باید بهش می گفتم
استاده داشت با آب و تاب شرح می داد که توی زبون برنامه نویسی نمی دونم چی چی که ده ساله منقرض شده، در موقع کامپایل فلان مشکل پیش میاد یا موقع لینک. من هم عقب کلاس خواب بودم. این خواب که می گویم یک نشئگی خاصی است، هم می بینی و هم می شنوی ولی ریلکسی، بین خواب و بیدار یک چیزی است که فقط پنجشنبه ها سر کلاس طراحی زبان می شه تجربه اش کرد، حتی با خوابیدن سر بقیه کلاس ها هم فرق داره.
آره...بعد یکهو چشمم افتاد به موهای فرفری دختره که ردیف جلویی نشسته بود و داشت با دقت خاصی به استاد نگاه می کرد چه طور این همه وقت بهش دقت نکرده بودم، پوست تیره ولی از آن ها که دوست داشتنی اند...رنگ شیرشکلات داغ که از رویش بخار بلند می شود، چشم های مشکی، معنای واقعی چشم آهو و موهایش که فر بود و لرزان...
بعد کاش این کلاس لعنتی همین الان تمام می شد...من بودم و او و دیوار های کلاس و البته صندلی ها...می نشستیم حرف می زدیم و بعد یک لحظه من فراموش می کردم هرچه که محافظه کاری در وجودم هست، هر چه ترس است و می افتاد آن اتفاق . چند دقیقه گذشت و من صدها روش مختلف را برای روی دادن اتفاق در ذهن گذراندم. دیگر نمی شد تحمل کرد...
-کسی می دونه چرا موقع کامپایل بهتر از لینکه؟
من می شنوم ولی نمی فهمم...من استاد را نگاه نمی کنم، دختر ردیف جلویی را نگاه می کنم...و آرام می گویم : همون قضیه ی مولتی پراگرمر دیگه...
استاد لبخند می زنه ومی گه : یکی داره درست می گه ...؟
من این بار آرام تر همان قبلی را تکرار می کنم و به موهای رقصنده دختر بر صورتش نگاه می کنم و استاد می گوید : آفرین و آفرین را سه چهار بار تکرار می کند و من آن صحنه را در ذهن هزار بار تکرار می کنم و او راه می افتد به طرف لیستش تا علامتی بگذارد تا آخر ترم حال اساسی به ما بدهد...و من هنوز به چشم های مشکی اش نگاه می کنم و فکر می کنم چه طور باید این فاصله نیم متری را دو ساعت دیگر تحمل کنم....


MUSE-UPRISING
They will not force us
And they will stop degrading us
And they will not control us
We will be victorious, so come on
دنیا داره کپک می زنه...حالا ببین کی گفتم...
چندین روز است که برگشته ایم ولی مریضیم...فکر کنم باید کلید یک فوتوبلاگ رو هم بزنیم...


سه حکایت بی ارتباط و پند آموز که هر کدوم توشه ای برای عمری زندگی داره، اگر اهل تدبر باشید.

1) به دختره می گم: از اون دوستت "بهار" چه خبر؟ می گه : خوبه ...یه دوست پسر جدید هم پیدا کرده که "اس ال کا" داره، خیلی هم خوشتیپه...و برمی گرده به سمت دختر کناریش و کشدار، می گه : نه ؟؟؟؟
بغلی دستی هم با عجله و دستپاچه می گه : آره دختره خیلی ..... پسره خیلی خوشتیپه ...واقعا از بهار سره...اصلا بهار کجا و اون کجا....
بعد خیلی معصومانه و البته حسادت می گه : چرا ما از این پسرا گیرمون نمی یاد؟...
چایی رو میزارم روی میز و از خنده ولو می شم روی زمین...
2)

yalda:
‫وقتی که دختره صداقت بی نظیر خوزه رو میبینه‬
‫تاب نمیاره و شب قبل از ازدواج میگه که‬
‫تو حقت خیلی بیشتر از این حرفاست‬
‫و میره‬
‫شب عروسی میره ( ریچل گرین ه؟)‬
‫بعد ها توی یه ایستگاه قطار تو وین دیده بودش‬
Nazli:
pas kheili kharejam mire (man alan dastam zire chooname daram az hasooodi be doos pesaret mimiram)
yalda:
‫میگه 10 ماه کار 2 سال سفر‬
‫البته بینش هم تفریح زیادمیکنه‬
‫توی همین ایران‬
‫اون دو ماه رو میره قاره های مختلف رو میگرده‬
Nazli:
mige hichja iran nemishe?
yalda:
‫همه جای دنیا دوس داره‬
‫نوبت توهه‬
‫:دی‬
‫همه جا رو گشته اما نظرش اینه که این کشورا و قاره ها فقط واسه دیدن خوبن‬
‫هیچ جا ایران نمیشه :دی‬
Nazli:
dooos pesare man esmesh kiomarse moradiye kermaniye
amooosh mishe hooshang ke doooste pouyane
vali be pouan nago chon nemikham bedoone
yalda:
=)))))
Nazli:
daeesh kiomars pour ahmade
Nazli:
kolan az in khoonevade maroofan, ke hamsihe doro bareshon sholoooogh boooode o hamash adame marooofoo ina
vase hamin kolan dooos nadare kesi bedoone

3) دختره ساعت های زیادی از عمرش رو گذاشته بود تا به من ثابت کنه که کلا خیلی کوله و اصلا اعتقادی به دوست دختر و پسر و این چیزا نداره و از این گلواژه ها....بعد ساعت ها وقت می ذاشت که بنده در حال خوردن قهوه بهش بگم که خصوصیات اخلاقی فلانی چیه و فلانی پولدارتره یا بیساری، اگه اون روز فلان کسک ول کرد رفت یعنی کجا رفت...فلانی که رفت با موبایل حرف بزنه با موبایل دوست دختر داره یا نه...یک بار گفت:
-محمد دوست دختر داره؟
-آره...تابلوئه...
-نه بابا...امکان نداره...
-ای بابا داره یعنی می خوای بگی من بعد این همه سال نمی دونم که دوستم دوستم دختر داره یا نه...فکر کنم اصلا بشناسی دختره رو...
-یعنی سارا(دوست صمیمیشون)؟ (این یعنی همون حس زنانه اش همه چی رو بهش گفته بنه بابا امکان نداره ... این دختره که خیلی ....(هم این فرد و هم قبلی بعد از خیلی جمله اشون رو تموم نکردند!!!فکر کنم دخترها فقط می دنن که باید چه جوری جای خالی رو پر کنن) نه بابا محمد خیلی سره از سارا ...امکان نداره همچین حماقتی بکنه...(فقط لحن رو داشته باشین...:دی)
-حالا که کرده...
- نه بابا دختره هم که تیریپ اسلامی ایناس که...
- خوب فکر کنم که اونم همین رو می خواد دیگه...
-نه بابا امکان نداره ...اشتباه می کنی...
-باشه غلط کردم...
-یعنی واقعا این محمد یک احمق به تمام معناست... این دختره هیچی نداره... محمد فکر کنم کمبود محبت داره ... اصلا ولش کن...

دو ماه بعد از یک پروسه واقعا باور نکردنی که نشان دهنده توانایی بانوی ایرانیه، جای خانوم بالایی با سارا خانوم عوض شد و فقط خانوم بالایی کم مونده بود که وسط خیابون به محمد ما اقتدا کنه...



Wanton Woman Posters


در حمایت از زندگی خصوصی:دی

Bussing & kissing both differ in this
you buss your wanton, but your wife you kiss


نمی دونم روی علف بودن یا نه ولی صدای آهنگ ضعیف بود و صدای اون ها هم گنگ. فقط چند تا آخ کوچیک و جیر جیر تخت....و بعد خنده برای چند دقیقه و پیاپی...یکی این می گه و اون می خنده و یکی اون می گه و این می خنده...نمی دونم روی علف بودن یا نه ولی دختره پرید توی بغل پسره...با هم افتادن روی تخت... بووووووووووم.....تخت شکست...
صدای خنده ممتد شد...آن ها آن طرف و من این طرف دیوار...


Muse
Unintended

See On YouTube

You could be my unintended
Choice to live my life extended
You could be the one Ill always love
You could be the one who listens to my deepest inquisitions
You could be the one Ill always love

Ill be there as soon as I can
But Im busy mending broken pieces of the life I had before
خدای عزیز
چند وقتی است که موهبتی به من ارزانی داشتی که خواب هایی خفن و باور نکردنی ببینم...باشد پیغام را گرفتم...ولی باید چند نکته را خدمت شما عرض کنم: اول این که آن که تعبیر خوابم می شد که با او آشتی خواهم کرد را می خواهم سر به تنش نباشد، این را فعلا داشته باش تا بعد...اگر هم یعنی بلای بدی سرش می آید، آنقدر ها هم از او بدم نمی آید، اصلا بابا مگه خدایا امورات دنیا وقت می گذارد برای شما که این بنده خدا را بیندازی روی اعصاب ما؟خوب به کار دنیا برسید، همین ایران الان کلی کمک نیاز دارد.
دوم آن که آن خبر سیاسی که در خواب گفتی کمی قدیمی بود، درست است که من نمی دانستم و الان سرچ کردم و فهمیدم قبلا اتفاق افتاده ولی خدا این خبر مثل این که ماله نوزده روز پیشه...نمی شه خبر های آتی رو بگی ؟
سوم این که آن یکی خواب را هم فهمیدم چرا فرستادی...من برای آن بنده خدا نمی توانم کاری بکنم...چند وقت پیش دیدمش و فهمیدم تعبیر خواب چه بود...اصلا تعبیر نداشت...خود خواب بود...باور نکردنی بود ولی نابود شده بود بنده خدا...من کاری از دستم بر نمی آید این خواب را بر عهد کس دیگری بگذار...
خدایا یک خواهش دیگر هم دارم ...شما که همه چیز را می دانی لیست فیلم های ندیده من را می دانی کجاست...لطفا به جای دیدن چیزهایی که به من ربطی ندارد و نمی توانم کاری کنم یک بخش نمایش فیلم بگذار...نقد فیلمش با خودمان و برو بچه ها...
بعد هم لطفا قدرت تعبیر خوابش را هم بده که الاف نشوم...
قربان قامت رعنایتان
اتیست
بنده بعد از تجربه ای نه چندان کوتاه و نه چندان بلند و نه چندان مال در زمینه وبلاگ اعلام می کنم که لذت وبلاگ به این است که حرف مهمی نزنی...خیلی اسم افراد را نبری...خیلی سیاسی اش نکنی...خیلی هنری اش نکنی...موسیقیایی اش کردی کردی ولی خیلی کلاسیک یا راکش نکنی...خیلی روی حرف هایت فکر نکنی ولی غلط املایی ها را ادیت کنی...توی ورد ننویسی و بعد ببری کپی پیست کنی و بینش صد بار بخوانی که شد آن که می خواهی یا نه ...باز هم می گویم که خیلی حرف مهمی نزنی و این یک اصل است... زوم و دیتیلش را زیاد نکنی ولی چرت و پرت هم نگویی که کسی نفهمد...خیلی فیلم و فیلم بازیش نکنی ولی فیلم خوب هایت را نگه نداری در سینه و به دیگران بگویی...نقل قول کنی ولی کپی رایت را حفظ کنی و پست دیگران را بلند نکنی...غریب نباشی ولی اصل استتار و پنهان بودن از دید نزدیکان را حفظ کنی...از احساساتت بگویی ولی عشقیش نکنی...از حرفه ات بگویی ولیی تخصصی اش نکنی...و باز هم می گویم که خیلی حرف های مهمی نزنی...وبلاگ یعنی همین نزدیکی ها...همین زندگی ...به همین سادگی...
یک تجربه آماری نشان می دهد که فروغ های وبلاگستان زیادند و نازلی آن یکی بیشتر نیست...

Amy MacDonald

This Is The Life

See On YouTube

And you singing the song thinking this is the life
And you wake up in the morning and your head feels twice the size
where you gonna go, where you gonna go, where you gonna sleep tonight?

Where you gonna sleep tonight?

اندر حکایت پیر ما مشکاتیان و Anathema
و چون عزراییل علیه السلام بر بالین، پیر طریق سنت ،مشکاتیان حاضر شد، او را یک لمحه بیش بر جان نبود که همی فرصتی دیگر بود. و چون همه مردگان ، این بخت نیافت، الحاح ورزید،"نه" شنید. التماس کرد. جواب همان بود. لابه کرد و تغییری حاصل نشد. و چون ملک این تضرع بدید، گفت رخصتی آمد تا بار داده شود که بگویی آن چه که برایش این گونه حرص می ورزی...مشکاتیان فریاد برآورد که عمری در طریقت "سنتی" سپردم و پوچ کردم عمرم را. و حال لختی بیش نیست که نوای روح بخش "Anathema" بر جانم نشسته است .درنگی بر من دهید تا بر طریق "راک" به دیدار معبود آیم و آتشی که بر دل زده است را فرو نشانم.
و چون باری تعالی بار نداد، ملک پیش آمد تا باز گیرد امانت را و مشکاتیان دامن از دست بداد و نعره بر آورد:"آلترنیتیو ام آرزوست" و جان به جان بخش تسلیم داشت.
فرازی از الهی نامه بخش شصتم، اندر احوال مرشدنا ، مشکاتیان ابا الآوا

I loved you so much and then you broke me
taking all the feeling out of me
drug me back to the creep I was
for your love and emotion

mmm stop, sit and relax
all your life you've tried so hard
it's time to move on

no more pain, no more love,
no more crying in the night
no more faith no more trust
only lookin to have fun

الان که فکر می کنم ؛مرد پست قبلی اشتباه می کرد. این فقط کون نیست که ارزش پیدا کرده است. تقریبا تمام پستی بلندی های انسانی اعم از زنانه و مردانه عجیب ارزشی پیدا کرده است.

مرد عینکی پشت سر هم سیگار می کشید و چشمهایش فقط دنبال دخترهای داخل پیاده رو بود. خیابان که تنگ تر شد، مردم مجبور بودند از وسط ماشین ها رد شوند. دختری با مانتو خاکستری که کمرش حسابی تنگ بود و انتهای مانتو روی باسنش به شکل تمسخر آمیزی تکان می خورد و شلواری به سبک سندباد پوشیده بود که گشاد بود و روی مچ پا، کش می شد؛ از کنار ماشین رد شد. مرد عنکش را که چند دقیقه ای بود که روی سرش گذاشته بود، روی چشمش گذاشت و پلک هایش را گویی که چیزی را باور نمی کند تکان داد.

مرد از ماشین پیاده می شود و عنکش را از صورتش بر می دارد. سیگاری روشن می کند و پکی می زند. سیگار را که برمی دارد می گوید: آره این جوریه که توی این ماه رمضونی وسط ظهر باس کار کنی. می دونی عجیب می خورن این رییس روسا. عجیب دارن دزدی می کنن...اونم به نام اسلام...آخه اگه بی دین بودن ادم چیزیش نمی شد ولی...همین کارا رو کردند که خدا هم از مملکت رو برگردونده....

.بغل دستی اش روزه است و او به سیگار کشیدن ادامه می دهد: اینا گند زدن به اسلام و ... .

چند دقیقه بعد بی مقدمه گفت: دختره رو دیدی؟ دختره وضعش خراب بود،تابلو بود...نه؟ و من چیزی نمی گویم. جواب که دریافت نمی کند، ادامه می دهد: خیلی ببخشید...خیلی ببخشید ولی توی این ج. ا. اتفاقی افتاده که باور کردنی نیست! اصلا در جهان تکه! توی ج. ا. کووون ارزش خاصی پیدا کرده!(و کون را چه غلیظ ادا کرد!) آره آدم باید نیگا کنه ببینه کجای دنیا کسی این جوری کونش رو می اندازه بیرون؟ اصلا توی کل دنیا کجا این قدر کونا گنده است؟ کجا با کونه گنده شلوار تنگ می پوشند؟ و ده دقیقه در باره نقش کون در ج.ا. سخنرانی می فرمایند.

همه مردها در لحظات تنهایی به این فکر می کنند که کاش زن بودند.
همه زن ها در هنگام بی حوصلگی به این فکر می کنند که کاش مرد بودند.
شک نکنید.

برای هر که این روزهایش این شکلی است.

کمی مثل کتاب های راز موفقیت و کسب و کار موفق و از این مزخرفات که داخل مغازه ها است:

من اسمش را می گذارم "بیماری بورژوازی ". وجه تسمیه هم جامعه ی هدف این بیماری است. تازه کشفش کرده ام، بیماری ساده ای است، از چند تا فکر کوچک شروع می شود و بعد کم کم مغزت را تسخیر می کند، اولش علائم بیرونی ندارد، حول وحوش دو یا سه ماه دوران نهان و بعد وقی علائم بیرونیش رو شد، نابودت می کن ؛ جفتک می زنی به همه. هیچ کس از جفتکت در امان نیست. نه این که بخواهی آزاری برسانی ولی ناراحت می کنی و بیچاره آن ها که بیشتر دوستت دارند، رابطه مستقیمی بین نارحت شدن آنها ، ناراحت کردن تو و این که چه قدر تو را دوست دارند وجود دارد؛ هر که را بیشتر دوستت دارد، بیشتر ناراحت می کنی.

من هم کمی مبتلایم و دوستی دارم که این روزها از این بیماری رو به موت است، بنده خدا. همان طور که گفتم بیماری از یک فکر کوچک شروع می شود که معمولش سوال ساده ای است :"نماز آری یا نه؟" یا کلا "پالس های های دینی" به اطرافیان بفرستم یا نه؟ و البته قبلش معمولا از مرحله" دوست دختر آری یا نه؟" رد شده ای و هنوز نفهیده ای که چه اتفاقی در درونت افتاده است. جالب آنجاست که فرقی نمی کند که جوابت آری باشد و یا نه! هر دو "مینور" و "ماژور" یک بیماری اند. در مرحله بعد هم چند تا سوال پیشرفته تر هست که میاد سراغت مثلا " پول بابا آری یا نه" "با دوستان بودن آری یا نه" "جاهای جمعی مثل مهمانی و کافه و کنسرت و ...آری یا نه" کتاب های حاوی ایدئولوژی غربی آری یا نه" یا حتی اگر مولانا و خیام و حافظ می خواندی یا کشکول و قشیریه حالا می گویی " شرق یا غرب؟" اگر ناسیونالیست بوده ای به خودت می گویی " آیا واقعا باید در این خراب شده ماند؟" یا حتی برعکس و ... . نمی گویم همه ی این سوالات برایتان پیش خواهد آمد یا همیشه به این سوالات فکر خواهید کرد ولی ناگهان بسامد این فکر ها در شما زیاد می شود، شاید به خیلی از این سوالات اعتقاد راسخ داشتید ولی ناگهان در طول یک ماه جواب شما 180 درجه عوض می شود و نکته این جاست که هیچ چیز در زندگی شما در این یک ماه تغییر نکرده است ولی شما در در پاسخ به چندین سوال مهم زندگیتان عوض می شوید. یک نکته در پاسخ های شما یا حتی تصمیم گیری هایتان مشترک خواهد بود، کفه ی تغییر ترازوی تصمیم گیری و پاسخگوییتان سنگین تر است. شما پتانسیل عظیمی خواهید داشت که در برخورد با هر سوالی گزینه تغییر را انتخاب کنید. حتی بعضی وقت ها نمی دانید چرا، چون اصلا از وضع فعلی ناراضی نیستید، فقط می خواهید عوض شود؛ بی دلیل منطقی. شاید هم بگردید و دلیلی برای خودتان بسازید ولی ته دلتان خودتان هم شک دارد( این شک دارید را داشته باشید که بعدا کارش داریم!)

چند ماه می گذرد. شما چندین سوالی که به ذهنتان حمله کرده بود را پاسخ داده اید و خیلی چیزها را تغییر داده اید. این وسط خیلی از رابطه هایتان قربانی شده اند و خیلی از روابطته ها تغییر سطح داده اند. خیلی ها از شما در تعجب اند، از کارهایتان، از نوع دوستی های جدیدتان و ... . همه چیز کم کم دارد بهتر می شود. مثلا یک سال ، دو سال یا سه سال یا بیشتر (حتی در بعضی تا ده سال) می گذرد و بعد بیماری که یک جایی توی مغزتان پنهان شده بود، دوباره خود را نشان می دهد و دوباره روز از نو! برگردید از دو پاراگراف قبل همه چیز تکرار می شود و هر بار میزان تغییر به میزان " شکی " است که در پایان هر چرخه ته دلتان باقی مانده و شاید حتی خودتان نمی دانید.

چرا؟

قاعدتا من فقط از تجربه خودم و اطرافیانی که دیدم، می توانم دلایلی را بگویم و شاید برای هر آدمی فرق کند و نسخه برای همه یکسان نباشد و هرکس با شناختی که از خودش دارد باید نسخه خودش را بپیچد ولی شاید این نکات کمک کند.

1) مرفه بودن: به نظر من وقتی پول هست و انسان نیازی به فکر کردن به بدبختی های مالی ندارد، جنس بدبختی ها عوض می شود. همان طور که قدما گفته اند:" انسان با درد زنده است" آدم فکر می کند و بعد فکر می کند، به نتیجه می رسد و بعد دوباره فکر می کند...و آنقدر فکر می کند تا فکر کردن به سوالات برایش عادت شود، یک جور تفریح اجباری شود. بعد وقتی که از این تفریح دل زده شد یک دور چرخه را تمام کرده و چند وقت بعد دوباره یاد تفریح قدیمی می افتد. همین است که به آن بیماری بورژوازی می گویم. مثل بیلیارد که آدم یک ماه هر روز می رود و بعد بدون این که بفهمد یادش می رود که هر روز می رفته است. شاید سال بعد دوباره به ذهنش برسد بروم بیلیارد بازی کنم که قهرمان شود! تبصره این که ملاک مرفه بودن پول، خیلی خیلی نیست. منظور یک طور راحتی مالی است. و پی نوشت آن که گاهی آدم دوست دارد هر چه دارد بدهد و مثل آدم، بدون فکر خوابش ببرد.

2) تمام شدن آرزوها: خیلی ها هستند که آرزوهای کوچکی دارند. مثلا کنکور، کار کردن در فلان جا و ... و بعد که رسیدی، پوچ می شود زندگی ات. در همه چیز دنبال دلیل پوچی می گردی جز همان هدفت چون عاشقش هستی و فکرش را هم نمی کنی که مشکل چیزی است که دنبالش هستی و در این گشتن هایت، همه چیز را " زیر و رو " می کنی تا پیدا کنی.

3) روزمرگی :معنای روزمرگی ساده است: اتفاقات خوب مثل همیشه و مشکلات همان قبلی ها. هیچ چیز تغییر نمی کند. هر روز با دوستانتان به شما خوش می گذرد و یک روز به خودتان می گویید "من که اصلا تفکر این آدم ها را قبول ندارم...این ها که کارها و حرف هایشان من را ناراحت می کند؟ اصلا این ها که چیزی به من اضافه نیم کنند به چه دردی می خورند؟..." یا مثلا شما دیگر از سختی کارتان خسته شده اید و فکر می کنید که اصلا اشتباه کردم مکانیک خواندم که تا جاده کرج بروم و بعد فکر می کنید که شاید مشکل از جاهای دیگر است و داستان های مشابهی مثل این برای هر چیزی ممکن است که رخ دهد.

4) داشتن یک سرگرمی یا شغل-سرگرمی خاص: بعضی آدم ها زندگی خودشان را صرف یک چیز خاص می کنند و یک روز به طور ناگهانی به خودشان می گویند:" این کار اصلا چه فایده ای دارد؟" مثلا فکر کنید که هر روز پنجشنبه عصر می روید کوه و فردا شبش برمی گردید. زندگی تان در طبیعت است، هر چند روز یک بار پارک و جنگل و اینها .یک روز با همسرتان یا دوستتان یا پدرتان دعوایتان می شود. بعد به صورت خیلی بی ربطی در بین فکر های گسسته تان به فکرتان می رسد که" اصلا من چرا هر هفته به کوه می روم؟ " و چون از آن عمل در حالت اشباع هستید اولین گزینه را حذف کاملش می بینید. بعد دیگر نمی روید، دوستان زیادی به واسطه همین کوه با شما دوست شده اند و از شما ناراحت می شوند، بعضی که به شما نزدیک تر هستند، تغییر را در شما می بینند و کم کم از هم دور می شوید و سیکل معیوب آغاز می شود.

چند دلیل دیگر هم در ذهنم هست که خاص ترند و نیازی به گفتن نیست.

نسخه :

اول این که لجباز نباشید. نگذارید تذکر دیگران به شما یا خواسته های آن ها منطق تصمیم گیری را از شما بگیرد. کمی هم حرف شنو باشید. خیلی کلیشه ای " حرف بزرگتر را گوش دهید!" باور کنید که آن ها بیشتر از ما تجربه دارند. اگر حس اختلاف نسل دارد، سعی کنید که نسبت به دوستانتان رنگ پذیر باشید و از آن ها یاد بگیرید. اگر دوستانتان شما را تنذیر می دهند، گوش کنید. هیچ بیمار روانی ای تا کنون به بیماری خودش اعتراف نکرده است! هر آدمی را باید از بیرون نگاه کرد، اگر به دلیلی این تواناییتان کم شده است از کسی از بیرون کمک بگیرید.

دوم این که من انسان مذهبی ای نیستم ولی کمی اعتقاد به انسان برای "روانی نشدن" کمک می کند و سوم آن که شارع مقدس می فرماید که : خیرالاعمال اوساطها. وقتی شور کاری را می آورید، مطمئن باشید خسته می شوید و از آن طرف هم به طریق اولا.زیادند از این آدم ها که یک سال جواب سلام دختر نمی دهند و بعد چند ماه باید از دور دور کردن و بلند کردن دختر در ایران زمین جمعشان کرد. خیلی ساده است که اگر بجای این دو حالت ظرفیت دوستی را در خودشان ایجاد کنند و بعد نه این و نه آن کنند و وسط را بگیرند ؛ این طوری ذهنشان هم راحت است. (حتی من داشتن دوست دختر را هم زیاده روی می دانم و یک دور هم بودن ساده و بدون مشکلات ذهنی را بهتر می دانم.)

چهارم : با احترام ، سعی نکنید کارهایتان را برای مطرح کردن خودتان یا جلب توجه دیگران بکنید، این طوری روزی می رسد که به عقب نگاه می کنید و می بینیندکه هیچ کاری را برای خودتان نکرده اید و راضی نیستید، بعد همان چرخه شروع می شود.

پنجم آن که آرزوهای بزرگ داشته باشید و مثلا به جای رفتن به آمریکا ، یک لیست از مولفه های زندگی خوب داشته باشید که اگر رفتید و زندگی خوب نشد مشکل را در خودتان نبینید و شروع کنید به زیر و رو کردن آن، در آمریکا ببینید.

در آخر هم یک راه حل کلی که شاه کلید زندگی خوب است، زندگی را سخت نگیرید، رابطه با آدم های دور و برتان را سخت نگیرد، شل کنید و لذت ببرید( نه این که گوسفند باشید ولی گوسفند بودن یک کم که بد نیست!) اگر به چیزی اعتقاد دارید سعی کنید اعتقادتان را محترم بشمارید و همیشه در مواجهه با سوال های زندگی با این پیش فرض برخورد کنید که جواب فعلی داخل ذهنتان حاصل ساعت ها تجربه و کار کارشناسی است، به سادگی دور نیندازید تجربیات را. اگر خواستید ببینید که چه قدر بیماری را دارید، به پشت سرتان نگاه کنید وببینید که هر تغییر زندگی یا کار جدید در زندگی تان چه قدر زمان برده تا وارد زندگی شما شده است. اگر مثلا در طول یک سال عاشق سفر شده اید، نشانه خوبی است ولی اگر یک شبه به " سفر حوصله ام را سر می برد" رسیده اید، یک جای کار می لنگد، کمی بیشتر دقت کنید.

در دو هفته گذشته چهار نفر به من گفته اند:" می دونستی که queen آهنگ show must go on رو بعد از این که فهمیده ایدز داره خونده؟"
در دو هفته گذشته چهار نفر به من گفته اند: " هیچ اتفاقی تصادفی نیست. هیچ چیزی به نام حادثه اتفاق نمی افته. همه چیز رو کائنات در مسیر خودش قرار می ده." آخرین نفری که این رو گفت، یک راننده تاکسی بود(همه ی مولفه های یک تاکسی رو داشت!) که خیلی مشکوک من رو مجانی رسوند و خودش رو دکتر نمی دونم چی چی معرفی کرد!